Z ewentualnym wyjątkiem Korei Północnej, żaden kraj w erze po zimnej wojnie nie próbował rzucić wyzwania Stanom Zjednoczonym tak bardzo, jak Iran. Od Bliskiego Wschodu po Azję Środkową i Amerykę Łacińską, Teheran nigdy nie przegapił okazji, by zantagonizować Stany Zjednoczone i ograniczyć ich wpływy.

Jest to z natury ryzykowna strategia. Stany Zjednoczone nie tylko otoczyły Iran bazami wojskowymi ze wszystkich stron, ale wydatki militarne Ameryki w ostatnich latach były dwa razy większe od całego PKB Iranu. W każdym konwencjonalnym konflikcie militarnym Iran nie miałby szans przeciw siłom zbrojnym USA.

Aby to zrekompensować, Iran stosuje doktrynę wojskową o charakterze odstraszającym, opartą na trzech rodzajach zdolności: ekspansywnym arsenale rakiet balistycznych, asymetrycznych działaniach wojennych marynarki wojennej (zwłaszcza groźbie zamknięcia cieśniny Ormuz) oraz związkach z niepaństwowymi grupami bojowymi. Mimo że wiele systemów uzbrojenia stosuje tę doktrynę, pięć zdolności jest szczególnie istotnych: